Astrofotoğrafçılık

Astrofotoğrafçılık nedir

Astrofotoğrafçılık, yıldızlı bir manzaradan uzak bir gökadaya kadar gece gökyüzündeki her şeyin fotoğrafını çekmektir. Fotoğrafın en eski kullanım alanlarından biridir: Ay 1840'larda fotoğraflandı ve gökbilimciler kısa sürede uzun pozlamanın gözle görülemeyecek kadar sönük yıldızları kaydettiğini fark etti.

Öne çıkan erken dönem isimleri arasında ABD'de John William Draper ve Henry Draper ile Samanyolu'nu fotoğraf plakalarıyla haritalayan Edward Emerson Barnard vardır. Bugün dijital sensörler ve uygun fiyatlı takip kafaları, bir zamanlar gözlemevi gerektiren görüntüleri amatörlerin çekebilmesini sağlıyor.

Öğrenirken türü üç dala ayırmak işe yarar: geniş açı gökyüzü (manzara üstünde Samanyolu), Ay ve gezegen çekimi (büyütme gerektiren küçük, parlak hedefler) ve derin uzay çekimi (uzun toplam pozlama isteyen sönük bulutsular ve gökadalar).

Geniş açı Samanyolu

En kolay başlangıç budur. Elle ayar yapılabilen bir fotoğraf makinesi, sağlam bir tripod ve geniş bir objektif gerekir; ideali f/2.8 veya daha parlak, 14–24 mm'dir.

Dünya döndükçe yıldızlar gökyüzünde kayar, bu yüzden pozlama yıldızları nokta olarak tutacak kadar kısa olmalıdır. Yaygın bir pratik kural "500 kuralı"dır: 500'ü tam kare eşdeğeri odak uzaklığına bölün, saniye cinsinden en uzun süreyi bulun. 20 mm'de bu yaklaşık 25 sn'dir; daha sıkı yöntemler bunun yaklaşık yarısını önerir (yaklaşık).

f/2.8, 15–20 sn, ISO 3200 ve 3800–4200 K civarı beyaz dengesiyle başlayın. Netlemeyi elle yapın: canlı görüntüde parlak bir yıldızı büyütün ve halkayı yıldız minik bir nokta olana kadar çevirin.

Karanlık, ekipmandan daha önemlidir. Şehir ışıklarından uzaklaşın, yeniaya yakın bir gece seçin ve Samanyolu merkezinin ufkun üstünde olduğunu kontrol edin (Kuzey Yarımküre'de kabaca ilkbahardan sonbahar başına kadar).

Ay ve gezegenler

Ay tam güneş ışığıyla aydınlanır, bu yüzden gündüze yakın ayarlar ister: ISO 100–200, f/8 ve yaklaşık 1/125–1/250 sn deneyin, sonra histograma bakarak düzeltin (yaklaşık). Siyah gökyüzünde otomatik pozlama genellikle Ay'ı fazlasıyla patlatır.

Kareyi doldurmak için uzun odak uzaklıkları gerekir: tam karede 600 mm'de bile Ay kare genişliğinin yalnızca beşte biri kadardır. En etkileyici ayrıntı, gölgelerin uzun olduğu gece ile gündüz arasındaki sınır çizgisinde (terminatör) görülür; bu yüzden yarım Ay çoğu zaman dolunaydan daha fazla doku gösterir.

Gezegenler çok küçüktür ve atmosfer yüzünden titreşir. Gezegen fotoğrafçıları teleskopla kısa video kayıtları alır, sonra yalnızca en net kareleri saklar; bu yönteme şanslı görüntüleme (lucky imaging) denir.

Takip sistemleri ve teleskoplarla derin uzay

Bulutsular ve gökadalar o kadar sönüktür ki dakikalar, hatta saatler süren toplam pozlama gerektirir. Yıldız takip kafası, makineyi gökyüzüyle aynı hızda döndüren küçük motorlu bir kafadır; böylece objektifle 1–3 dakikalık tekil pozlamalar mümkün olur.

Daha küçük cisimler için ekvatoral bir teleskop kundağı küçük bir mercekli ya da başka tür teleskop taşır. Kutup hizalaması yapılmalıdır, yani ekseni gök kutbuna bakmalıdır; birçok düzenek küçük takip hatalarını düzelten bir kılavuz kamera da kullanır.

İyi bir ilk hedef, takip kafası üzerinde 135–300 mm objektifle Orion Bulutsusu veya Andromeda Gökadası gibi büyük ve parlak bir cisimdir. ISO 800–1600 ve kare başına 60–120 sn ile başlayın (yaklaşık).

İstifleme: çok kare, tek temiz görüntü

Her pozlamada rastgele gürültü vardır. Aynı gökyüzünden çok sayıda kare çekip ortalamasını alırsanız sinyal aynı kalır, rastgele gürültü ise kısmen birbirini götürür. Kare sayısını dört katına çıkarmak görünen gürültüyü kabaca yarıya indirir (yaklaşık).

Siril, DeepSkyStacker veya Sequator gibi istifleme yazılımları her karedeki yıldızları hizalar ve kareleri birleştirir. Kalibrasyon kareleri de ekleyebilirsiniz: sıcak pikselleri gidermek için dark (aynı ayarlar, objektif kapalı), vinyet ve tozu gidermek için flat (eşit aydınlatılmış kare) ve sensör okuma gürültüsü için bias kareleri.

İstiflemeden sonra görüntü genellikle karanlık ve gri görünür. Parlaklık eğrisini dikkatle germek, renkleri dengelemek ve hafif gürültü azaltma ayrıntıyı ortaya çıkarır. Verinin bu işlemlere dayanması için RAW çekin.

Sık yapılan hatalar ve iyi alışkanlıklar

Klasik hata netlemedir: otomatik netleme yıldızlarda nadiren çalışır ve birçok objektifteki sonsuz işareti tam doğru değildir. Netliği en yüksek büyütmede kontrol edin, gerekirse halkayı bantlayın.

Diğer sık sorunlar: odak uzaklığına göre fazla uzun pozlama (yıldızlar kısa çizgilere dönüşür), gece serinledikçe objektifte çiğ oluşması ve rüzgârda sallanan tripod. Objektif ısıtıcı bant ve uzaktan deklanşör yardımcı olur.

Karanlık gözlem yerlerinde başkalarını düşünün. Loş kırmızı ışık kullanın, el feneri veya araç farlarını diğer gözlemcilere tutmayın, özel arazi ve park kurallarına uyun, geride hiçbir şey bırakmayın. Işık kirliliği ortak bir sorundur; evde yönlendirilmiş, sıcak renkli dış aydınlatma herkesin işine yarar.

Deneyin

Yeniaya yakın ilk açık gecede karanlık bir yer bulun ve gökyüzünün aynı bölümünü 10 özdeş kareyle çekin: en geniş diyafram, ISO 3200 ve 500 kuralından çıkan süre.

Sonra bu 10 kareyi ücretsiz bir yazılımda istifleyin ve sonucu aynı büyütmede tek bir kareyle karşılaştırın. Yıldızların arasındaki karanlık alana bakın: istiflenmiş sürüm çok daha pürüzsüz görünmeli ve daha sönük yıldızlar belirmelidir.

Son olarak gökyüzüne bir zemin verin: mavi saatte çekilmiş ya da çok yumuşak aydınlatılmış bir ağaç veya tepe ekleyin.

Kardeş sitemiz StarScoped’da: Astrofotoğrafa giriş, Samanyolu.